lęki w ciąży

Dla kobiety po poronieniu zwłaszcza pierwszy trymestr jest ogromnym psychicznym obciążeniem. Wiesz już bowiem, że dwie kreski na teście wcale nie muszą oznaczać szczęśliwego zakończenia za dziewięć miesięcy, co więcej zwłaszcza w początkowym okresie ciąży, pojawia się paniczna obawia przed powtórnym poronieniem. Odliczany jest każdy kolejny dzień, a jednocześnie często towarzyszy temu niewiara w sukces, spowodowana wcześniejszymi złymi doświadczeniami. Możesz mieć poczucie wpadania w błędne koło lęku: im bardziej się stresujesz, tym masz większe poczucie winy, że może to zaszkodzić dziecku, a jednocześnie im bardziej starasz się nie myśleć i nie denerwować, tym trudniej jest ci zachować spokój. O ile to możliwe postaraj się o swoich odczuciach porozmawiać z życzliwą ci osobą. Także świadomość, iż nie jesteś sama w przeżywaniu podobnych uczuć pomaga się z nimi uporać.

Data straty dziecka lub dzieci w poprzednich ciążach stają się symbolicznymi datami granicznymi. Wprawdzie przejście przez nie oznacza automatycznie końca stresu, niemniej jednak pozwala kobiecie uwierzyć, że tym razem może się udać. Stan ten niektóre z kobiet określają jako „nabieranie ostrożnego optymizmu”. Zwykle też, aż do zakończenia pierwszego trymestru, nie informują one otoczenia o ciąży, z obawy by w razie niepowodzenia nie trzeba było tłumaczyć co się stało.

Możesz mieć poczucie „nieprzystawalności” do otoczenia, a zwłaszcza do stereotypu matki radośnie oczekującej dziecka. Niekiedy znajomi mają problemy z wczuciem się w twoją sytuację i zrozumieniem twoich lęków, zaś ich dobre rady działają na ciebie drażniąco. Postaraj się w takich sytuacjach wytłumaczyć im dlaczego reagujesz tak, a nie inaczej, lub jeśli to niemożliwe po prostu unikaj tego typu rozmów. W przezwyciężaniu obaw podczas ciąży bardzo pomaga kontakt z innymi kobietami o podobnych doświadczeniach gdzie można dzielić się emocjami oraz wymieniać wiadomościami o ewentualnych zagrożeniach by móc je zminimalizować. Inne kobiety świadomie unikają wszelkich tego typu rozmów, gdyż to właśnie pomaga im w przezwyciężaniu własnego strachu. Wybierz taką strategię postępowania, która będzie zgodna z twoją osobowością i twoimi potrzebami, gdyż to co pomaga innej osobie, wcale nie musi być najlepsze dla ciebie.

Częstym uczuciem jakie towarzyszy kobiecie będącej w ciąży po poronieniu jest świadome bądź nieświadome staranie by „nie przyzwyczajać się” do dziecka. Jedna z mam opisała, iż tak bardzo bała się jego straty, iż przez całą ciążę robiła wszystko by o dziecku myśleć jak najmniej. Uczyła się kochać je dopiero po porodzie, jednak jak wspominała: „trudno jest przekroczyć dystans, jaki się samemu stworzyło”. Choć nie można niczego radzić jednoznacznie, gdyż każda z kobiet bardzo indywidualnie nawiązuje kontakt z dzieckiem, warto mimo wszystko spróbować cieszyć się ciążą, by te dziewięć miesięcy mimo lęku niosło też ze sobą radość oczekiwania na dziecko.