Psychologia

Ty i poronienie

Kobieta doświadcza skrajnych emocji - gdy dowiaduje się o ciąży czuje radość, dumę i szczęście, ale także niepokój i zagubienie związane z koniecznością odnalezienia się wobec nowości. Gdy zaczyna się poronienie czuje smutek, złość, rozpacz i gorycz wobec druzgocącej rzeczywistości. Świat jest zniszczony.
Izabela Barton-Smoczyńska, psycholog prowadząca badanie nad radzeniem sobie kobiet po poronieniu
Więcej...

Poronienie jako zdarzenie traumatyczne

Zimbardo i Ruch ("Psychologia i życie") definiują zdarzenie traumatyczne, jako "zdarzenie fizyczne lub psychiczne, przynoszące szkodę, stresujące lub szokujące; zdarzenia takie (?) mogą być źródłem lęków lub nerwicy (?)". Do takich zdarzeń może należeć także poronienie.

Kiedy nagle odchodzi dziecko, niezależnie od jego wieku po urodzeniu czy ciążowego, świat przestaje być zrozumiały, przewidywalny, osoba, którą ta strata dotknęła, przestaje, w mniejszym lub większym stopniu, wierzyć, że ma kontrolę nad sobą, bliskimi, otoczeniem. Pojawia się strach, lęk, przerażenie, a potem do świadomości dociera kruchość ludzkiego istnienia. W odpowiedzi na taką "nienormalną" sytuację pojawiają się często zachowania z pozoru także "nienormalne", ale pozwalające cierpiącej osobie dostosować się do warunków otoczenia, na przykład nadmierna czujność i tzw. dysocjacja, czyli oddzielenie naszego najbardziej intymnego "ja" od tej części naszej świadomości, która musi brać udział w tym, co dzieje się "tu i teraz" (np. postawa typu "ten ktoś, kto cierpi, to nie jestem ja" i "to nie dzieje się naprawdę").
Więcej...

Badnie nad radzeniem sobie po poronieniu

Badanie nad radzeniem sobie po poronieniu przeprowadza pani Iza Barton-Smoczyńska. Więcej informacji można znaleźć tutaj oraz na stroniewww.poronienia.org przygotowanej przez Autorkę ankiety.

Do góry ↑ Wersja do druku